GÜL VE NÛR

Medine’ye bir nûr indi cahiliye devrinde
Öyle bir nûr ki bir eşi daha yok evrende

O gülün hatırına yaratıldı bütün kâinat
Bir gül ki, açtıkça açtı dikenlere inat

Bir gül ki, kokusu sanki Kâbe’nin buhuru
Bir gül ki, güneş gibi aydınlatır nuru

En güzel gülleri cihanın bir araya toplansa
Gece-gündüz âb-ı zemzem ile sulansa

Senin gibi bir gül daha açılmaz Peygamber’im
Bir sakal-ı şerifin için, şu canımı feda ederim

                Mehmet UYSAL